Dead or Alive (1999) 
Ik had ‘m al eens eerder gezien, maar omdat mijn filmmaatje deel 2 & 3 wel wilde kijken, maar niet nog eens deeltje 1, heb ik ‘m zelf nog maar eens gekeken. Op het laatste halfuurtje na dan.
Dit is echt een bijzinder vage film, het gaat overal en nergens over, er zitten vlagen van stevige actie in, maar de belofte van een doorlopende, surrealistische actie film die de openingsscene neerzet, wirdt al vrij snel de nek om gedraaid. Ja, aan het eind, in de laatste 10 minuten, op het moment dat 1 van de spelers out-of-the-blue een raketwerper uit zijn binnenzak trekt, dan wordt het wel weer boeiend.
Er schijnt een hele schare fans rond te lopen van de regisseur van deze film en alhoewel ik de film vreemd genoeg vind om te bewaren, kan ik er niet lyrisch van worden.
Dead or Alive 2: Birds (2000)
Tja, denk je dat je in de rebound alsnog de actiefilm krijgt die je bij het eerste deel had verwacht, kom je toch weer bedrogen uit. Buiten dat deze film de twee hoofdfiguren uit de eerste film overneemt, is er vrij weinig gelijkenis. Ook nu gaat het verhaal weer nergens over, volgens het internet betreft het echter een diepgaand epos over het opgroeien van twee killers. En werd er in het eerste deel een raketwerper tevoorschijn getoverd, nu springen er spontaan vleugels uit de ruggen der beide heren. Wederom wel weer lekker vaag en een verfrissende nieuwe beeldtaal, genoeg om te bewaren.
Dead or Alive 3: Final (2002)
Met het derde en laatste deel is blijkbaar het budget voor CG verdrievoudigd; de film leunt zwaar op de greenscreen en allerlei digitale effecten. Seriegetrouw gaat de film weer overal en nergens over, is het moraal onnavolgbaar, maar in ieder geval fout en de van de ontknoping zou Freud een mooie harde plasser krijgen. Ik zou je willen aanraden van deze film alleen het laatste kwartiertje te kijken. Word je eindelijk duidelijk waar de titel vandaan komt, enigzins.
Where the Wild Things Are (2009) 
Dit is toch wel een geval apart. Als vader heb ik het verhaal wel eens aan mijn kinderen voorgelezen en was er dus al bekend mee. De film blijft trouw aan het beeld van het boek, maar het verhaal is opzichzelfstaand. Het is moeilijk te omschrijven, de invulling van het verhaal, de thema’s en boodschap zijn allemaal vanuit een kinderlijk perspectief, toch komt het niet over als kinderfilm. Op de een of andere manier werd ik uit mijn comfortzone gehaald zonder dat hiervoor schokkende thema’s werden aangesneden. Wellicht is het de kinderlijke beleving, de pure opdeling in zwart-wit en de onbevangenheid van waaruit gedachtenloos wordt gehandeld dat er gewoon niet meer in wil, in mijn volwassen belevingswereld.
Jammer dat dit geen Nederlands gesproken versie was, want ik ben heel nieuwsgierig hoe mijn kinderen hierop zouden reageren.
