Alligator (1980)   

Oe, een reuze krokodil als gevolg van het toedienen van obscure hormoonpreparaten, gedumpt in de riolen van een of andere Amerikaanse metropool. Goede effecten voor de tijd en een zeer onderhoudende film; bloederig en bij vlagen nog oprecht komisch ook. Dit is er eentje die ik vast nog eens ga kijken.

The Keeper (2004)   

Ongeinspireerde bagger. Een verhaal met plotgaten waar je een andere film in kwijt kunt en een groot gebrek aan boobies die het mogelijk nog enigzins te behappen hadden kunnen maken.

Elle s’appelait Sarah (2010)   

Een ingrijpende film. Haalt alle cliche’s uit de kast voor een mooi dramatisch effect, maar komt er mee weg. Om maar 1 keer te kijken, om weer even goed in je achterhoofd te prenten hoe vreselijk mensen kunnen zijn.

Unthinkable (2010)   

Als je hem voor het eerst kijkt is ‘ie vrij indrukwekkend. Er gebeurt veel en er zitten wat originele wendingen en uithalen (letterlijk) in.  Maar als je nog eens stil gaat staan bij wat je nu eigenlijk gezien hebt, dan stelt het vrij weinig voor: je zit op het puntje van je stoel, maar alleen in afwachting op de volgende kick, hopende dat deze het eerste schokeffect nog eens gaat overtreffen, dat gebeurt niet. Omdat je echter nog aardig op de eerste schok kan teren, heb je niet door dat de rest eigenlijk maar matig is. Goed om 1 keer te kijken dus.

Tales of Terror (2004)   

Rare jongens die Japaners. Hun besef van horror en/of drama is toch vrij uniek. Tussen de 33 korte klip zitten wat leuke verrassingen, maar heel erg pakkend is het niet. Vooral een rariteit. Geen twee uur die je nog eens makkelijk over doet. Misschien over een hele lange tijd nog eens.

Rango (2011)   

Een geanimeerde Western met dierfiguren. De western is, naast de musical, niet echt mijn genre. Ik moest er dus behoorlijk aan wennen. Neemt niet weg dat het een goede film is. Vrij psychedelisch voor een kinderfilm. Originele grapjes en karakters. Ik denk dat ik hem nog maar eens ga kijken en dan eerst mijn vooroordelen voor het genre opzij zet. En met de Engelse stemmen. Want Johnny Depp moet wel wat goed maken met zijn stem.

Pluspunten voor de referenties naar ‘Fear and Loathing’ overigens!

The Fourth Kind (2009)   

Intrigerende thriller met een scala aan inmiddels weer bekende, nieuwerwetse schrikeffecten zoals het plotseling geheel vertrekkende en schreeuwende gelaat van een van de bezeten dorpsbewoners. Natuurlijk een klasse film, want Milla speelt er in. En dat doet ze goed. De vermenging met het zogeheten originele materiaal is een beetje te veel van het goede. Maakt mij wel nieuwsgierig om uit te gaan zoeken of het verhaal waarop de film zou zijn gebaseerd ook echt bestaat (nope: http://en.wikipedia.org/wiki/Nome,_Alaska)

Botched (2007)   

Eh, lijkt heel wat in petto te hebben, maar valt toch aardig tegen. Heb ‘m twee keer gezien om er echt zeker van te zijn dat het niets is. En het is niets. Heeft zijn goede momenten van horror en komedie, maar het is een aaneenschakeling van losse stukjes. Niet echt een boeiend geheel.

Bookmark It